02-06-05

6: Freedom has it's price (door Sam)

Man man man, ben ik blij dat ik thuis ben! Dit was me het nachtje wel. Nadat ik gisteren flyers was gaan uitdelen, wou ik nog even ground zero bezoeken, in het zuiden van de stad. Door de drukte van de afgelopen dagen hebben we nog steeds de kans niet gehad de stad echt te bezoeken.

Ik dus met de metro naar ground zero. Echt veel valt daar eigenlijk niet te zien moet ik zeggen. Maar het is toch een vreemde plek. Een enorm gapend gat in deze drukke stad. Ik besloot dan maar de metro naar huis te nemen.

Hoe het komt weet ik niet, maar blijkbaar heb ik toen de verkeerde lijn gekozen. Dat had ik dan bovendien pas door toen we in Brooklyn bovengronds kwamen. Tot overmaat van ramp was dat ook nog de laatste trein van de dag. Daar stond ik dan in Brooklyn. Maar ik kon er nog wel om lachen. Het is eigenlijk voor dat soort avonturen dat ik naar New York ben gekomen. Zoiets geeft me echt het gevoel te leven! Ik denk niet dat ik Antwerpen in zo'n situatie zou terechtkomen. Alhoewel, ik schijn dat soort zaken wel aan te trekken. Maar goed, ik was helemaal niet in paniek. Ik wenkte een taxi en zei de bestuurder waarheen. Althans, dat probeerde ik. De man sprak slechts enkele woorden Engels, en brabbelde voor de rest Indisch. Maar goed, gelukkig bestaan de straatnamen hier voornamelijk uit cijfers.

Toen we al zo'n halfuurtje aan het rijden waren, en ondertussen weer in Manhattan waren na de Brooklyn Bridge te hebben overgestoken, besloot ik men geld eens te tellen. Op dat moment kwam ik er dus achter dat men portefeuille kwijt was. Was ik die nu thuis vergeten of was die gestolen? Ik had er geen idee van. Ik besloot de taxichauffeur te doen stoppen en hem mijn situatie uit te leggen. De man wou er echter niets van weten en werd kwaad. Blijkbaar hadden vele New Yorkers hem al de meest fantastische verhalen op de mouw proberen spelden om maar te niet te moeten betalen. De Indiër begon me uit te schelden. Enkele voorbijrijdende taxi's begonnen daarenboven nog te kaxoneren naar me om hun collega te steunen. "Rustig mensen, we gaan toch geen ruzie maken..." probeerde ik de man nog te bedaren. Tevergeefs.

Toen ik van de overkant van de straat een politieagent zag naderen hoopte ik dat die mijn situatie wel zou begrijpen en de Indische taxichauffeur tot bedaren zou brengen. Niets was minder waar. Ik werd meegenomen naar het politiebureau. Zonder al te veel uitleg werd ik een cel gegooid. Kijk, dit is nu niet het soort avontuur waarnaar ik op zoek ben, New York! En ik kan hier helemaal niet mee lachen! Deze morgen werd me dan gezegd dat ik op borg vrij kon en dat ik één telefoontje kreeg. Dus heb ik maar snel naar Neil gebeld. Die kon er niet echt mee lachen dat hij nu 250 dollar lichter weegt. Maar ja, ik zal het hem zo snel mogelijk terugbetalen. Het is eigenlijk allemaal nog vrij goed afgelopen. De opening van het café morgen komt zo tenminste niet in gedrang. Ja ja, nog één dag en het is zover!

13:42 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.