21-12-05

6 (vol.2): Schok (door Neil)

Soms vraag ik me af of iedereen zo vaak in de problemen zit, of dat zulke zaken enkel mij overkomen. Zijn er nog mensen die plots te horen krijgen dat hun ex zwanger is? En dat het kindje van jou is? Ik anders wel.

Ik ben erg geschrokken van wat Sofie me is komen vertellen. We hadden al zo lang niet meer met elkaar gepraat en dan hoor je plots zoiets. Mijn gevoelens werden voor de zoveelste keer maar weer eens helemaal overhoop gegooid. Ik heb Sofie dan ook weinig gezegd tijdens ons gesprek, maar dat begreep ze wel. Ik zal haar een dezer dagen wel eens opbellen. Als ik men gedachten tenminste zelf weer op een rijtje krijg...

Natuurlijk ben ik wel blij dat ik vader word. Stel je voor zeg! Maar wat moet er nu met Sofie en mij gebeuren? Ik heb zeker nog gevoelens voor haar. Maar er is zoveel gebeurd. En haar nieuwe vriend is er natuurlijk ook nog. Ik denk trouwens dat Sofie zelf nog niet goed weet wat ze nu gaat doen.

20:43 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-05

5 (vol.2): Afscheid (door Neil)

Wat een trieste dag vandaag.

Toen ik vandaag op de ziekenhuiskamer van meneer Sturalsky kwam, was zijn bed leeg. Ik vroeg me al af wat er aan de hand was. Toen kwam de verpleegster net binnen. Ze vroeg me even te gaan zitten. Op dat moment wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Al leek het of mijn brein met alle mogelijke middelen protesteerde tegen wat ik ging te horen krijgen.

Meneer Sturalsky was deze ochtend overleden. Een zoveelste hartaanval. Niet eens zo'n grote. Wel degene die de druppel heeft doen overlopen.

Ik zal hem missen.

Het was een hele schok. Normaal moest ik deze namiddag nog gaan solliciteren. Maar na het overlijden van Sturalsky kon ik men gedachten daar echt niet op concentreren. Ik ben dan maar wat langs de Hudson gaan wandelen. Dat doe ik de laatste tijd vaak als ik me niet zo goed voel. Het helpt me om na te denken en alles op een rijtje te zetten.

Nu zit ik een beetje in spanning, want ik heb net een telefoontje gekregen van Sofie. Ze komt deze avond nog even langs want ze moest me dringend spreken. Ik vraag me af wat dat gaat geven...

20:58 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-05

4 (vol.2): Een nieuw leven (door Sofie)

Ik heb een groot probleem. Een heel groot probleem.

Gisterenmiddag ben ik naar de gynaecoloog geweest. Nu weet ik dus waarom ik al een hele tijd last had van ochtendmisselijkheid.

Ik ben zwanger!

Geloof me, normaal zou ik daar dolgelukkig mee zijn. Ergens ben ik dat ook wel. Stel je voor! Ik word moeder. Daar droom ik al zolang van!

Maar er is dus een probleem.

Ik heb alles eens uitgeteld, en men kindje kan onmogelijk van Zoltan zijn... Dat betekent dus dat het kindje nog van Neil is. Wat nu hé? Ik kan toch onmogelijk tegen Neil gaan doen alsof het kind niet van hem is? En hoe moet ik dit aan Zoltan uitleggen? Ik weet echt niet hoe ik deze situatie ga aanpakken. Ik heb er de hele nacht van wakker gelegen. Volgens mij moet ik er eens met Neil over praten. Maar dat is zo moeilijk. Toen ik hem de laatste keer zag, in het ziekenhuis bij meneer Sturalsky, kregen we allebei geen woord over onze lippen tegen elkaar. We hebben het allebei nog moeilijk met onze breuk. En nu dit nog. Maar ik moet het hem vertellen. Denk ik toch. Ik begin alweer te twijfelen. Wat moet ik toch doen? Zou ik er misschien toch beter eerst eens met Zoltan over praten? Meestal kan ik erg goed met hem praten. Ik zal er eerst nog eens een nachtje over slapen.

20:36 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-05

3 (vol.2): Molly (door Sofie)

Het is weer zover! Ik heb net weer een telefoontje gehad van Molly. Ik haat het! Ik ben het echt beu!

Tot een half jaartje geleden zou ik erg blij zijn geweest met zo'n telefoontje. Maar nu niet meer. Er is veel te veel gebeurt.

Het begon eigenlijk al toen ze plots naar New York kwam. Ze deed toen erg vreemd en wou met niemand praten. Onze vriendschap was dus eigenlijk erg aan het verwateren in die periode. Toen ik naar Boedapest vertrok voor men werk, stond ze daar ook plots. Alweer totaal onverwacht. En toen kwam het er plots uit.

Haar relatie in België was niet stukgelopen door de schuld van haar vriend. Ze had het zelf uitgemaakt. Ze kon niet meer verder met die jongen. Ze kon niet meer verder met jongens in het algemeen. Ze was verliefd op mij!

Ik kan je verzekeren dat wanneer je na zoveel jaar plots hoort dat je beste vriendin lesbisch is en verliefd op je is, je behoorlijk schrikt! En hoe moet je in godsnaam omgaan met zo'n situatie? Hoe kon ik haar duidelijk maken dat ik haar gevoelens niet deelde? En hoe kan je in zo'n geval nog gewoon vriendinnen blijven?

Ik heb er lang met Molly over gepraat, maar ze wil het maar niet vatten. Erger zelfs, ze is helemaal niet meer voor rede vatbaar. Ze stalkt me nu al enkele maanden!

Gelukkig heb ik in Hongarije Zoltan leren kennen. Hij heeft me in die moeilijke periode opgevangen. Ja, hij is echt een grote steun voor me. Een echte vriend. Het is pas een tijdje later dat ik ook verliefd op hem geworden ben. Ik ben echt supergelukkig met hem! Al voel ik me wel nog vaak schuldig over Neil. Ik hoop dat we ooit nog vrienden kunnen worden...

22:37 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-12-05

2 (vol.2): Toekomstplannen (door Sam)

De laatste tijd breek ik voortdurend men hoofd over het café. Het kan zo niet verder, dat is duidelijk. We moeten een nieuwe aanpak vinden. Een gewone 'bruine kroeg' valt hier duidelijk niet in de smaak. In het begin hadden we nog wel wat succes met sport op tv, maar dat is ook wel wat verminderd. Al zijn de Champions League dagen wel nog onze beste.

Nee, er is vooral meer vraag naar eten in de zaak. New Yorkers willen altijd en overal een hapje kunnen eten. Daarom denk ik dat we beter een soort restaurant maken van de zaak, met dan ook een apart zithoekje voor wie enkel wat wil drinken. Daarvoor zou ik dan vooral karakterbieren importeren. Ja, het Belgisch bier valt wel in de smaak. Dus moeten we daar het aanbod maar op uitbreiden.

Qua verbouwingen in de zaak is het allemaal niet zo'n probleem, maar we hebben wel een kok nodig als we onze plannen uit willen voeren. En daar is momenteel geen geld voor. Daar moeten we dus nog wat op vinden.

Gelukkig helpt MJ me nu met de zaak. Voor haar komt het trouwens ook goed uit, want ze is twee maanden geleden zonder werk gevallen. Het bedrijf waar ze werkte is door een beurscrash overkop gegaan. Ook Tom werkte in dat bedrijf. Die is nu terug naar België getrokken.

Het is hier behoorlijk stil geworden in huis. Meneer Sturalsky die in het ziekenhuis ligt, Sofie die weg is bij Neil, Molly die weg is... Er is hier veel veranderd op een jaar tijd! Maar het heeft geen zin om achterom te kijken. We moeten vooruit!

19:08 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-05

1 (vol.2): Eén jaar later... (door Neil)

Het kan raar lopen in een mensenleven dacht ik nog bij mezelf, terwijl ik naar het hospitaal wandelde. Ik ging er meneer Sturalsky een bezoekje brengen. Een tijdje terug was hij nog kerngezond, en dan plots "baf". Een serieuze slag in het gezicht. Hij heeft kanker, en het ziet er niet erg goed voor hem uit.

Ik ga hem het meest bezoeken, omdat ik toch niets te doen heb. Na de grote flop van mijn Children of the Dragon strip ben ik ontslagen bij de uitgeverij. Zo slecht was die reeks volgens mij anders niet... Gael heeft het trouwens wel gemaakt hoor. Zijn tekeningen waren erg populair. Hij werkt nu zelfs voor Marvel Comics!

Zelf weet ik niet goed wat ik nu ga aanvangen. In het café werken is onmogelijk. Sam houdt de zaak nu samen open met MJ. En meer personeel is echt niet nodig, want het café loopt niet goed. De New Yorkers zitten blijkbaar toch niet echt te wachten op een 'Belgisch' café.

Dus ben ik maar wat heen en weer aan het solliciteren voor een job in de journalistiek. Daar heb ik tenslotte voor gestudeerd. Maar dat wil ook niet echt vlotten. Daarom begin ik er steeds meer aan te denken terug te gaan studeren. Ik heb er altijd van gedroomd regie te studeren. In België is dat er nooit van gekomen. Maar waarom zou ik het hier niet proberen? New York heeft een hele befaamde regieschool.

Toen ik uiteindelijk de kamer van Sturalsky binnenkwam in het ziekenhuis, kreeg ik meteen nog een schok te verwerken. Sofie was er ook net op bezoek. Mét haar nieuwe hongaarse vriend... Ik kan je verzekeren dat het je geen goed doet zoiets te zien. Ook al is het al een hele tijd gedaan tussen ons, zulke wonden blijven. Bij mij althans. Ik denk trouwens dat zij zich er ook wel ongemakkelijk bij voelde, want lang is ze niet gebleven. We hebben ook niet veel tegen elkaar gezegd. Niet dat ik dat niet wou, maar ik kreeg gewoon geen woorden uitgebracht. Ach, wat zou het ook hé. Voorbij is voorbij. Ik zal er mee moeten leren leven.

12:29 Gepost door Neil | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |